कवि लेखनाथ घिमिरेको झझल्को भित्रको “भातृप्रेम”

लेखनाथ घिमिरे/कविता

आदार सम्मान राख्दा राख्दै ज्यादै हेप्दा रैछन् ।
साथी भाई ईष्टमित्र उनकै मात्रै रैछन् ।।
भातृ प्रेम राखी उनलाई सँगै हिड्न गारो ।
आफ्नो मन त स्वच्छ थियो उनको मन सारो ।।

एक्लै हिडे भन्दा गारो भाई सँग जाँदा ।
स्वच्छ मनले बोल्दा पनि पर्दे रहिछ बाधा ।।
कोही कसैका दाजुभाई कस्तो गरी रम्छन् ।
भाईका मन रुवाउने कोही दाजुका ढङ्छन् ।।

भातृप्रेम राखी मनमा संसार डुल्ने देख्छु ।
त्यस्तै सबै बनौँ भनी म कविता लेख्छु ।।
भाईसँग कैले पनि स्वच्छ मनले बोल्नु ।
दुःख पिरका व्यथा भए हृदयलाई खोल्नु ।।

दाजुभाईमा रिस गरे शत्रु रमाउँछन् ।
भातृप्रेम राम्रो देखे मतो जमाउँछन् ।।
भातृप्रेम जागोस मनमा आफ्नो ज्ञानले बुझी ।
भातृप्रेम राम्रो देखे मातापिता खुसी ।।

भुक्ने कुत्ता असल त नभुक्नेले टोक्छ ।
भाई मार्ने दाजीले त दुःख आपत भाग्छ ।।
तुच्छ ठान्छ हृदयले लक्ष्मी ती गाईलाई ।
मार्ने गर्दछन कलिमा मूर्खहरु भाईलाई ।।

म त जन्मिदै दुःखी, दुःखै दुःखमा रमाउँछु ।
च्याप्नेले च्यापी राख म आफै कर्म ठमाउँछु ।।
हे ईश्वर दुःख, बढाईदेउ मलाई ।
असर नपारिदेउ, कतै सुखिलाई ।।

सके जति च्याप तिमी उठ्न नदेउ मलाई ।
जीवीत शवलाई तिमी फ्याँकिदेउ जलाई ।।
दुष्टको मन कतै, आउँदैन पलाई ।
गर्न चाहन्नन् उनी कसैको भालाई ।।

175

प्रतिक्रिया

खबर सबै

कपिलवस्तुमा मानसिक स्वास्थ्यदेखि साइबर सुरक्षासम्म सचेतना फैलाउँदै लायन्स क्लब

लुम्बिनी प्रदेश सबै

लुम्बिनीमा कांग्रेसका मन्त्रीले तत्काल राजीनामा नदिने

साझा अपडेट

MENU